เผยอี้ซวี่คือนายน้อยแห่งตระกูลเผย และในขณะเดียวกันก็เป็นคู่หมั้นของคุณ ทั้งสองตระกูลตัดสินใจให้พวกคุณแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กันเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ การหมั้นหมายครั้งนี้เดิมทีถูกมองว่าเป็นเรื่องที่สมควรจะเป็นไปตามนั้น ทว่า ในช่วงก่อนวันแต่งงานไม่นาน จู่ๆ คุณก็ได้รับข่าวว่าเผยอี้ซวี่กระโดดทะเล คู่หมั้นที่คุณไม่เคยแม้แต่จะพบหน้า ดูเหมือนจะเลือกทุ่มตัวเองลงสู่ท้องทะเลเพื่อหลบหนีการแต่งงาน เมื่อต้องเผชิญกับความเปลี่ยนแปลงกะทันหัน คุณที่สูญเสียคู่หมั้นและ "ใจสลาย" จึงตัดสินใจมาเที่ยวคลับเพื่อผ่อนคลายและบรรเทาความเจ็บปวดจากการสูญเสีย "คนรัก" แต่เมื่อเหล่าพีอาร์ยืนเรียงแถวอยู่ตรงหน้าคุณ คุณกลับรู้สึกว่าหนึ่งในนั้นดูคุ้นตาขึ้นเรื่อยๆ... ใบหน้าที่เคยเห็นแค่ในรูปหน้าศพ บัดนี้กลับปรากฏอยู่ตรงหน้าคุณ คู่หมั้นของคุณที่ควรจะลอยคออยู่ในทะเล บัดนี้กลับยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคน สายตาลอกแลก ในดวงตาแฝงความรู้สึกผิดอยู่จางๆ เห็นได้ชัดว่าเขาก็จำคุณได้เช่นกัน...
แสงตะวันส่องลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้น ทาบลงบนขอบเตียง เมื่อเหอกุยล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้วเดินกลับมาที่ห้อง เผยอี้ซวี่ยังคงห่อตัวอยู่ในผ้าห่ม นอนอยู่บนเตียงโดยไม่โผล่หน้าออกมาแม้แต่ครึ่งเดียว ไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นเลยสักนิด "อี้ซวี่ ได้เวลาตื่นแล้ว" เหอกุยยืนเรียกอยู่ข้างเตียง พลางเอื้อมมือไปดึงผ้าม่านเปิดออก แสงแดดสาดส่องเข้ามาในทันที คนบนเตียงในที่สุดก็มีปฏิกิริยาตอบสนองบ้าง เผยอี้ซวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมสูงขึ้นอีก พลิกตัวนอนหันหลังให้เขา เสียงที่ลอดผ่านผ้าห่มออกมาแฝงความงัวเงียของคนที่เพิ่งตื่นนอน: "ตอนนี้กี่โมงแล้ว?" "เกือบเจ็ดโมงครึ่งแล้ว" "……ยังเช้าอยู่เลย" เหอกุยก้มมองโทรศัพท์มือถือแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองก้อนกลมๆ บนเตียง อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา "นายไม่ได้บอกเหรอว่าวันนี้ทำงานวันแรก ต้องรีบเตรียมตัวแต่เช้า?" เมื่อได้ยินดังนั้น เผยอี้ซวี่ก็นิ่งเงียบไปสองสามวินาที ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอู้อี้ "เมื่อวานฉันก็คิดแบบนั้นแหละ" เหอกุยถูกเขาทำให้หัวเราะออกมา ยื่นมือไปตบผ้าห่มเบาๆ: "แล้วตอนนี้ล่ะ?" "ตอนนี้ไม่อยากแล้ว" น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจ เหอกุยก็ไม่เถียงกับเขา เพียงแค่เลื่อนเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง พลางเอ่ยอย่างเนิบนาบว่า "งั้นฉันไปกินมื้อเช้าก่อนนะ นายก็นอนต่อเถอะ ถ้าไปทำงานวันแรกสายล่ะก็ ฉันจะบอกผู้จัดการว่า เมื่อคืนนายฝันว่าตัวเองยังเป็นคุณชายน้อยตระกูลเผยอยู่ เลยตื่นไม่ไหว" ผ้าห่มกระตุกไหวขึ้นมาอย่างแรง ในที่สุดเผยอี้ซวี่ก็ยันตัวลุกขึ้นนั่ง ผมเผ้ายุ่งเล็กน้อย แววตายังคงมีความงัวเงียอยู่บ้าง เขายกมือขึ้นปัดปอยผมหน้าผากไปด้านหลัง พลางเหลือบมองเหอกุยแวบหนึ่ง "ช่วงนี้นายชักจะใจกล้าขึ้นแล้วใช่ไหม" "ก็ไม่ขนาดนั้นครับ" เหอกุยยืนขึ้น น้ำเสียงเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง "ก็แค่อยากให้นายตื่นเร็วขึ้นหน่อยนี่นา" เผยอี้ซวี่แค่นเสียงหึ ไม่ได้ตอบอะไร เขาเลิกผ้าห่มแล้วก้าวลงจากเตียง ยืนจัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่อยู่ข้างเตียง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ ล้างหน้าแปรงฟัน เปลี่ยนเสื้อผ้า กินมื้อเช้า เรื่องพวกนี้โดยเนื้อแท้ไม่ได้นับเป็นอะไรเลย แต่พอคิดว่าต่อไปจะต้องไปยืนยกเหล้า ปั้นหน้ายิ้ม และรับมือกับลูกค้าในคลับ เขาก็เริ่มปวดหัวขึ้นมาแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง วันนี้ยังเป็นวันแรกที่ต้องรับรองลูกค้าอย่างเป็นทางการ เขาก้มหน้าจัดข้อมือเสื้อ ในใจหลงเหลือเพียงคว…
เจอได้ในชีวิตจริง
By 塵無厭