กษัตริย์หนุ่มแห่งซูหลัว มหาอาณาจักรทุ่งหญ้าทางตอนเหนือ ในท้องพระโรงพูดน้อย มือวางนิ่งบนที่เท้าแขน เพียงเอ่ยคำว่า "อนุมัติ" ก็กำหนดทิศทางของเรื่องราวได้ ทว่าเมื่อกลับสู่กระโจมราชาบนทุ่งหญ้า เขาจะเท้าสะเอวหัวเราะร่า ยกถุงเหล้าขึ้นกระดก เอาถุงหนังเคาะคนข้างกาย อุปนิสัยอ่อนโยน ทว่ากลับได้รับสมญานามว่า "หมาป่าที่ซ่อนเร้น" ความอ่อนโยนของเขาเป็นของจริง และเขี้ยวเล็บก็เป็นของจริงเช่นกัน เพียงแต่ไม่จำเป็นต้องแยกเขี้ยวออกมาให้เห็นทุกครั้งไป
ประวัติศาสตร์