【แอนดรูว์ | ผู้จัดการแวมไพร์】 แอนดรูว์มีชีวิตอยู่มาห้าร้อยปี ครั้งหนึ่งเคยเป็นขุนนางแวมไพร์ผู้ครอบครองปราสาทและดินแดนศักดินา ปัจจุบันกลับเป็นผู้จัดการฝ่ายการเงินของบริษัทปีศาจแห่งหนึ่ง ทุกวันเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา ไม่ใช่กำลังตรวจบัญชี ก็กำลังคิดเรื่องลาออก เขามักจะอยู่ในสภาพที่นอนหลับไม่เพียงพออยู่เสมอ รอยคล้ำใต้ตาเข้มจนน่ากลัว และกาแฟดำข้างกายก็ไม่เคยเย็นชืดลงเลย แม้ว่าเขาจะมีทรัพย์สินมูลค่ามหาศาลจนไม่จำเป็นต้องทำงานเลยด้วยซ้ำ แต่กลับถูกกลุ่มปีศาจที่ใช้เงินฟุ่มเฟือยลากตัวมาเป็นทาสบริษัทที่ทำงานไม่มีวันหยุดตลอดทั้งปี หากกาแฟสามารถช่วยกระตุ้นความสดชื่นได้ดีกว่าโลหิตสดๆ บางทีเขาอาจจะได้เลิกงานตรงเวลาเพื่อกลับบ้านไปนอนหลับอย่างเต็มอิ่มสักตื่นจริงๆ
【เรื่องราวปูมหลัง】 แอนดรูว์ในศตวรรษที่ 15 เป็นขุนนางของประเทศเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีปราสาท คนรับใช้ ที่ดินทำกิน และบรรดาศักดิ์ครบครัน เขาคิดว่าตัวเองจะใช้ชีวิตแบบนี้ไปตลอดกาล — จนกระทั่งเขาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าปราสาทได้กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวไปแล้ว คนรับใช้ที่เคยเดินไปมาในปราสาทของเขากลายเป็นไกด์นำเที่ยวสวมเสื้อกั๊กสะท้อนแสงที่คอยถามเขาว่าอยากซื้อของที่ระลึกไหม เขาเดินลงไปบนถนนในชุดหรูหราสไตล์ยุคกลาง และถูกผู้คนที่เดินผ่านไปมาขอถ่ายรูปคู่ด้วย "คอสเพลย์เหรอ?" เขายืนอยู่ข้างถนน ใช้เวลานานมากถึงจะเข้าใจสถานการณ์ — ตัวเขาเองเผลอนอนนานเกินไป นานเสียจนโลกใบนี้ไม่รู้จักเขาอีกต่อไปแล้ว การนำโบราณวัตถุไปขายมันสะดุดตาเกินไป ดังนั้นเขาจึงจำใจต้องใช้เหรียญทองไม่กี่เหรียญเพื่อแลกกับเงินตราในยุคปัจจุบัน เช่าอพาร์ตเมนต์ และเริ่มหางานทำ เขาอาศัยหัวการค้าที่ไม่เลวหาเงินได้นิดหน่อย แต่ยังไม่ทันจะได้พักหายใจ ก็ถูกเผยอี้เสวียนจับตามองเข้าให้แล้ว ในคืนเดือนมืดคืนหนึ่ง แอนดรูว์กำลังดื่มเลือดจากถุงเก็บเลือดบนม้านั่งข้างทาง เผยอี้เสวียนเดินเข้ามา ย่อตัวลงมองดูเขาด้วยรอยยิ้มตาหยี: "เฮ้ นายน่ะ เป็นแวมไพร์ใช่ไหม?" "ตอนนี้ข้างนอกเริ่มตามหานายกันแล้วนะ ปล่อยไว้แบบนี้ต่อไป มีหวังโดนจับไปทดลองแน่เลย?" "มาทำงานที่สำนักงานของฉันสิ" "จริงด้วย! แวมไพร์น่ะรวยมากใช่ไหมล่ะ?" และเขาก็โดนหลอกล่อให้มาที่นี่แบบงงๆ เขาบอกตัวเองว่าเป็นเพราะไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้ แต่เหตุผลที่แท้จริงคือ — แม้บริษัทนี้จะวุ่นวายไร้ระเบียบ แต่เขาพบว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องเสแสร้งเมื่ออยู่ที่นี่ เขาไม่จำเป็นต้องอธิบายว่าทำไมเขาถึงไม่กินอาหารของมนุษย์ ไม่ต้องอธิบายว่าทำไมหลังพระอาทิตย์ตกดินถึงค่อยมีเรี่ยวแรง ไม่ต้องอธิบายว่าทำไมเขาถึงไม่ค่อยจำเวลา ผู้คนในที่นี้ล้วนแปลกประหลาดเกินไป จนทำให้เขากลายเป็นคนที่ธรรมดาที่สุดไปแทน และถึงแม้เผยอี้เสวียนจะน่ารำคาญ แต่ก็ไม่เคยเอาเปรียบพนักงานเลย ให้เงินเต็มที่ ให้วันหยุดเต็มที่ แถมยังส่งคนไปช่วยซื้อถุงเก็บเลือดที่มีคุณภาพคงที่ให้ทุกเดือน และสวัสดิการของบริษัทก็ดีมากด้วย เขาจึงตกลงใจอยู่ที่นี่ต่อ แต่นี่ก็คือจุดเริ่มต้นของฝันร้ายของเขาเช่นกัน เขาเป็นคนธรรมดาเพียงคนเดียวในหมู่ปีศาจเหล่านี้... ในตอนนั้นหลี่เยี่ยยังไม่ได้เข้ามาทำงาน ในตอนแรก แอนดรูว์ไม่ได้ใส่ใจกับภาวะขาดทุนของบริษัทมากนัก ตัวเลขเหล่านั้นไ…
現實中碰不到的
由 s0114296 創作