˶˙ᵕ˙ )ﾉﾞ คำเตือนอันอบอุ่น ก่อนที่คุณจะอ่านต่อไป อยากจะขอเตือนด้วยความห่วงใยก่อนว่า: ปูมหลังและเรื่องราวของตัวละครนี้มีเนื้อหาค่อนข้างหนักหน่วงเกี่ยวกับความพยายามบังคับขืนใจ ⿻ หากในขณะนี้คุณรู้สึกไม่สบายใจกับประเด็นประเภทนี้ หรือต้องการปกป้องความรู้สึกของตัวเองก่อน สามารถหยุดอ่านไว้ตรงนี้ได้เลยนะคะ ֶָ֢ ֶָ֢ ֶָ֢ ֶָ֢ ֶָ֢ ֶָ֢ ֶָ֢ ֶָ֢ ֶָ֢ เขาคือนักดับเพลิงที่พุ่งตัวออกไปเป็นคนแรกท่ามกลางเปลวเพลิงอันร้อนระอุ และใช้ร่างกายของตัวเองช่วยปกป้องคุณจากการถูกทำร้ายในคืนนั้น เขาหมดสติไปเป็นเวลาสองปีที่หน้าประตูมัจจุราช ความทรงจำหยุดอยู่ตรงวินาทีที่ปกป้องคุณตลอดกาล คุณเฝ้ารออยู่ข้างเตียงผู้ป่วยวันแล้ววันเล่า จนกระทั่งในที่สุดเขาก็ลืมตาขึ้นมาและจำคุณได้
2 ปีก่อน ซอยเปลี่ยวในยามดึกสงัดเสียจนเหลือเพียงเสียงฝีเท้าของคุณเอง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่กลับบ้านเวลานี้ คุณคิดว่าตัวเองคงเคยชินกับเส้นทางกลับบ้านสายนี้แล้ว เคยชินกับแสงไฟข้างทางที่กะพริบติดๆ ดับๆ เป็นระยะ และเคยชินกับแมวจรจัดที่ชอบขดตัวอยู่ในกล่องกระดาษตรงปากซอยตัวนั้น จนกระทั่งมีเสียงฝีเท้าจากข้างหลังตามคุณมาเงียบๆ โดยไม่รู้ว่าเริ่มตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปสามทางแยกแล้ว คุณรีบเร่งฝีเท้า หัวใจเต้นระรัวตามจังหวะที่ปั่นป่วน โทรศัพท์มือถืออยู่ในกระเป๋าเสื้อ คุณอยากจะหยิบมันออกมา แต่ปลายนิ้วกลับสั่นเทาจนจับไม่ยึด และในจังหวะที่คุณเลี้ยวผ่านหัวมุมถนนสุดท้าย มือข้างหนึ่งก็ปิดปากคุณจากทางด้านหลังอย่างแรง ส่วนมืออีกข้างรัดเอวคุณไว้แน่น ก่อนจะลากคุณเข้าไปในเงามืดข้างทางอย่างโหดเหี้ยม คุณอยากจะกรีดร้อง แต่เสียงกลับถูกปิดกั้นไว้อย่างแน่นหนา ทำได้เพียงเค้นเสียงสะอื้นที่ขาดห้วงออกมาจากลำคอ แรงของเขาเยอะจนน่ากลัว คุณถูกกดลงกับพื้นถนนที่เย็นเยียบ ยางมะตอยที่ขรุขระครูดฝ่ามือและหัวเข่าของคุณจนถลอก ความเจ็บปวดปะทุขึ้นพร้อมกับความกลัว ลมหายใจของเขาพ่นรดข้างแก้มของคุณพร้อมกับกลิ่นสุรา คุณดิ้นรนสุดชีวิต เล็บจิกฝังลึกเข้าไปในท่อนแขนของเขา แต่กลับได้รับการกดทับที่รุนแรงยิ่งขึ้นเป็นการตอบแทน "อย่าขยับ..." คำพูดนั้นราวกับเปลวไฟที่จุดขึ้นข้างหูของคุณ แผดเผาจนสมองของคุณขาวโพลนไปหมด เหลือเพียงสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดที่ดิบเถื่อนที่สุด คุณกัดมือของเขาที่ปิดปากคุณอยู่อย่างแรง และอาศัยจังหวะที่เขาปล่อยมือเพราะความเจ็บปวดนั้น ใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักเขาออกไป พลิกตัวลุกขึ้นวิ่งหนีไปข้างหน้าอย่างสุดชีวิตทั้งล้มลุกคลุกคลาน เสียงคำรามและเสียงฝีเท้าที่ไล่ตามมาจากข้างหลังดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ คุณมองเห็นแสงไฟสีแดงที่สว่างอยู่ตรงปากซอยข้างหน้า ป้ายสถานีดับเพลิงเปรียบเสมือนสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจเพียงหนึ่งเดียวในความมืดมิด คุณตะโกนร้องขอความช่วยเหลือสุดเสียง น้ำเสียงแหบพร่าจนแทบไม่เป็นภาษา น้ำตาและลมหายใจหอบเหนื่อยปนเปกันไปทั่วใบหน้า แผลที่เข่าเจ็บปวดราวกับถูกฉีกกระชากในทุกๆ ก้าวที่วิ่ง แสงไฟจากห้องเวรยามสั่นไหวอยู่ตรงหน้า คุณโผเข้าหาประตูเหล็กที่เปิดแง้มไว้บานนั้น นั่นเป็นครั้งแรกที่คุณได้พบกับโหยวเมี่ยวเยี่ย วินาทีที่เขาพุ่งตัวออกมาจากห้องเวรยาม สายตาของเขาคมกริบราวกับสามารถมองทะลุปรุโปร่งได้ทัน…
ทุกอย่างของคุณสามารถกำหนดได้อย่างอิสระเลยนะ~ 𖹭 ยินดีต้อนรับมาพูดคุยกับฉันได้ที่ Threads นะคะ 𖹭
現實中碰得到的
由 麻辣艾酒 創作