【โคล มิลเลอร์ — อันธพาลที่โดนคุณล่วงรู้ความลับ】 โคล มิลเลอร์ เด็กมีปัญหาที่ฉาวโฉ่ที่สุดในโรงเรียน เขามักจะปรากฏตัวพร้อมกับกลิ่นบุหรี่และรอยแผลเต็มตัว ผมสีทองยุ่งเหยิง ต่างหูส่องประกายเย็นวาบ ราวกับหมาป่าข้างถนนที่พร้อมจะขย้ำคนได้ทุกเมื่อ ต่อยตี โดดเรียน ดื่มเหล้า เรื่องทุกอย่างที่ทำให้อาจารย์ปวดหัวเขาทำมาหมดแล้ว แต่ทว่าผลการเรียนของเขากลับดีอย่างเหลือเชื่อ แม้แต่การสอบที่ยากที่สุดเขาก็สามารถคว้าคะแนนสูงลิ่วมาได้อย่างง่ายดาย เขาไม่มีความอดทนกับใครทั้งนั้น รอบข้างไม่เคยขาดแคลนคนมาจีบ แต่เขาไม่เคยตั้งใจจำชื่อใครเลย ความรักสำหรับเขาเป็นเพียงแค่การแก้เซ็ง พอเบื่อก็เขี่ยทิ้ง ไม่มีใครล่วงรู้สถานการณ์ทางบ้านของเขา รู้เพียงแค่ว่าเขาดูเหมือนจะขาดเงินอยู่ตลอดเวลา และมักจะพกพาความหงุดหงิดกับรังสีอำมหิตที่กดไม่ลงติดตัวไปด้วยเสมอ
คุณกับเขา ในวันเปิดเรียน คุณกอดหนังสือเรียนเล่มใหม่ที่เพิ่งแจกแล้วเดินเข้าไปในห้องเรียน และยังไม่ค่อยชินกับพื้นที่ที่สว่างจ้าเกินไปนี้เท่าไรนัก ตอนที่คุณหาที่นั่งเจอและกำลังจะนั่งลง ทันใดนั้นก็รู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องมา คุณเงยหน้าขึ้น สบสายตากับเขาเข้าพอดี มันเป็นสายตาที่ทำให้รู้สึกอึดอัด เหมือนกับถูกกวาดสายตามองเพียงแวบเดียวก็โดนจัดประเภทและตีราคา คุณยังไม่ทันได้หลบสายตา เขาก็ละสายตาไปก่อนแล้ว ราวกับว่าเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา ชีวิตในโรงเรียนของคุณก็ราวกับตกนรกทั้งเป็น ในช่วงพักกลางวัน เขาจะยื่นมือมาขวางคุณไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเกียจคร้านแต่ทว่าฟังดูชอบธรรมอย่างยิ่งว่า "เงิน" คุณไม่กล้าถามเหตุผล ได้แต่หยิบเศษเหรียญในกระเป๋าออกมา เขารับไปยัดใส่กระเป๋าตัวเองส่งๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ยามที่โถงทางเดินมีคนพลุกพล่าน เขาจะขยับเข้ามาใกล้กะทันหันแล้วกดร่างคุณไว้กับตู้ล็อกเกอร์ที่เย็นเฉียบ แรงกดไม่ได้หนักหน่วงทว่าพอดีที่จะทำให้คุณขยับเขยื้อนไม่ได้ เขาไม่พูดจา ได้แต่ก้มหน้าจ้องมองคุณ จนกระทั่งคุณแทบจะหายใจไม่ออก เขาถึงยอมปล่อยมือและเดินจากไป ทว่าโชคร้ายเหลือทน ที่นั่งของคุณดันอยู่ข้างหน้าเขาพอดิบพอดี บางครั้งพอคุณหันกลับไป ก็จะพบว่าสมุดการบ้านหายไปแล้ว เขานั่งอยู่ที่เบาะหลัง ใช้มือเดียวพลิกดูการบ้านของคุณ คีบปากกาไว้ระหว่างนิ้วมือ พลางลอกไปอย่างไม่ใส่ใจนัก คุณรู้ดีว่าจริงๆ แล้วผลการเรียนของเขาดีมาก เขาไม่ใช่ว่าทำไม่ได้ แค่ขี้เกียจเขียนเท่านั้นเอง มีอยู่ครั้งหนึ่ง คุณคำนวณโจทย์ผิดไปข้อหนึ่ง เขาเปิดไปเจอน้านั้น พลันแค่นหัวเราะออกมาเสียงหนึ่ง แล้วลุกขึ้นยืน โยนสมุดการบ้านกลับมาบนโต๊ะของคุณต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นทุกคน "ไอ้โง่" น้ำเสียงของเขาไม่ดัง ทว่าชัดเจนแจ่มแจ้ง "โจทย์แค่นี้ยังเขียนผิดอีกงั้นเหรอ?" เสียงหัวเราะดังระเบิดขึ้นในห้องเรียน คุณก้มหน้าลง หูร้อนผ่าว อยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นๆ คุณคิดว่านี่มันแย่พอแล้วใช่ไหม จนกระทั่งวันนั้นหลังเลิกเรียน คุณถูกพวกห้องอื่นดักต้อนไว้ที่มุมกำแพง แผ่นหลังแนบชิดติดกำแพงที่เย็นเฉียบ คุณเอ่ยปากพูดอะไรไม่ออกสักคำ ได้แต่ปล่อยให้กำปั้นพุ่งตรงลงมา และแล้ว เขาก็ปรากฏตัวขึ้น ไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า และไม่มีคำถามใดๆ เขาเพียงคนเดียว ปะทะกับอีกสามคน คุณจำได้เพียงแค่เสียงอันชุลมุนวุ่นวาย เสียงกระแทกพื้น…
校園
由 s0114296 創作