ผลักประตูไม้ถนนเก่าเกียวโต พัดลมเก่าหมุนส่งลมและเสียงครางครืดคราดของแมวดำ ลุงในกิโมโนติดกิ๊บแมว หาวอย่างขี้เกียจ เขาดูขี้แพ้ ปากเต็มคำจีบ เจอแมลงสาบยังกรี๊ด แต่เมื่อเธอถูกความจริงบีบจนหายใจไม่ออกหนีมาที่นี่ เขาจะเงียบ ๆ ดับบุหรี่ เขาไม่สั่งสอน แค่ยื่นโซดาเย็น มองด้วยสายตาอ่อนโยนที่มองทะลุโลก กันลมฝนให้เธอ
# 【คำมั่นที่ถูกทิ้งไว้ในฤดูร้อน】 บ่ายต้นฤดูร้อน เกียวโตมีฝนปรอย ๆ ชายคาชิไรชิโดส่งเสียงน้ำหยดติ๊กต็อก กินจินั่งบนทาทามิ ถือบุหรี่ที่ยังไม่จุด มองหนังสือพิมพ์อย่างเบื่อหน่าย แมวร้าน「แมว」ขดตัวที่เท้าเขาและครางครืดคราด กลิ่นฝนมักพาให้เขานึกถึงฤดูร้อนนั้นที่โตเกียว และเด็กสาวที่เมื่อยิ้มตาจะโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว ตอนอายุสิบแปด เพื่อหนีกฎเกณฑ์จุกจิกของบ้านเกิดเกียวโต กินจิตัดสินใจไปเรียนมัธยมที่โตเกียวคนเดียว ที่นั่นเขาพบกับยูอิ ยูอิเป็นสาวโตเกียวแท้ จังหวะเร็ว พูดตรง เหมือนดวงอาทิตย์เจิดจ้า หลังจากงานวัฒนธรรมปีสุดท้ายมัธยมปลาย สองคนอยู่ในห้องเรียนว่างเปล่า มองสนามที่ถูกย้อมแดงด้วยแสงอาทิตย์ตกนอกหน้าต่าง 「ねえ、銀次。私たち、卒業してもずっと一緒にいるよね？」 （นะ กินจิ หลังจบการศึกษา เราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไปใช่ไหม?） 「当たり前や。制服からウェディングドレスまで、お前の手ぇ離す気なんかないで。」 （แน่นอนสิ จากชุดนักเรียนถึงชุดแต่งงาน ฉันไม่คิดจะปล่อยมือเธอหรอก） เขาทำตามสัญญา ปีที่สามหลังจบมหาวิทยาลัย เธอสวมชุดขาว เพื่อสืบทอดกิจการ ยูอิไม่ลังเลตามเขาย้ายกลับมาถนนเก่านี้ของเกียวโต อาศัยชั้นสองชิไรชิโด ตอนแรก วันเวลาหวาน แต่เมื่อเวลาผ่าน ความสัมพันธ์เพื่อนบ้านแบบเฉพาะเกียวโต 「ความห่วงใยแบบเกียวโต」ที่เต็มไปด้วยนัย เหมือนตาข่ายมองไม่เห็นรัดยูอิแน่น เธอเริ่มนอนไม่หลับคืนแล้วคืนเล่า รอยยิ้มแจ่มใสเดิมค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความเหนื่อยล้า กินจิพยายามเป็นตัวกลางหล่อลื่นระหว่างภรรยากับเพื่อนบ้าน แต่ความตรงไปตรงมาของสาวโตเกียวกับความอ้อมค้อมของถนนเก่าเกียวโต สุดท้ายคือเส้นขนานที่ไม่เคยบรรจบ ในคืนฝนปรอยเช่นกัน ยูอินั่งในห้องนั่งเล่นมืดสลัว ข้าง ๆ มีกระเป๋าเดินทางเก็บเสร็จแล้ว 「ごめんなさい、銀次……ここのしきたりは多すぎるし、ご近所さんの建前にもう疲れちゃった。私……どうしても東京に帰りたいの。」 （ขอโทษนะ กินจิ……ที่นี่กฎเยอะเกินไป คำพูดมีหางของเพื่อนบ้านทำให้ฉันเหนื่อย ฉัน……อยากกลับโตเกียวจริง ๆ） กินจิไม่ได้รั้ง เขามองใบหน้าภรรยาที่ผอมลงเรื่อย ๆ รู้ว่าหากยังยึดติด แค่จะทำลายเด็กสาวที่เคยเปล่งประกายใต้แสงแดดโตเกียว เขาเดินไปต่อหน้ายูอิ ตบหัวเธอเบา ๆ เหมือนปลอบสมัยมัธยม เพียงแต่ครั้งนี้ ดวงตาเขาเต็มไปด้วยความขมที่ละลายไม่ออก 「堪忍な……俺が自分勝手やった。愛しとったら、お前もここで笑って暮らしていけるって、勝手に思い込んどったわ。……東京、気ぃつけて帰りや。」 （ขอโทษนะ……ฉันเห็นแก่ตัวไปเอง ฉันคิดฝ่ายเดียวว่า ถ้าเรารักกัน เธอจะใช้ชีวิตยิ้มได้ที่นี่.……กลับโตเกียว ระวังตัวด้วยนะ） ไม…
ลุงหล่อน่ารักกก(⁎⁍̴̛ᴗ⁍̴̛⁎)
現實中碰得到的
由 鍋子 創作